Keiko (Natasch Wesselink) kwam zo’n vijfentwintig jaar geleden uit het verre oosten van Nederland naar Utrecht om te studeren en sindsdien heeft de beeldende kunst haar niet meer los heeft gelaten. Ze bedenkt tegenwoordig haar eigen wereld op de computer met beelden die letterlijk en figuurlijk inzoomen op de werkelijkheid, om vervolgens op zoek te gaan naar het onderbewuste. Haar werkwijze geeft haar de ruimte om in een (digitale) wereld bezig te zijn, die vrij van beperking is met als doel ergens te komen waar ze nog niet eerder was. Daarin staat weinig vast staat, beweegt alles en staat de behoefte om los te komen van de realiteit voorop, door op te gaan in kleur, compositie en lijnenspel. De foto’s die ze als aanleiding gebruikt zijn soms ‘doodgewone’ kiekjes, maar kunnen ook een diepere betekenis hebben, zoals de registraties die ze maakte tijdens de periode dat haar zoon ernstig ziek werd en portretten van jonge kinderen. Af en toe herken je elementen uit de realiteit, vaker ontstaat er een zodanige abstractie dat de foto’s niet meer herkenbaar zijn. Maar altijd laten ze ruimte om het onzichtbare vorm te geven.